16 september 2026
In het kort:
Naaien voelt saai als je hoofd al klaar is voor de volgende stap, maar je handen nog hetzelfde blijven doen
Dat gevoel is geen verveling, maar een teken dat je toe bent aan meer verdieping en nieuwe technieken
De grootste valkuil is denken dat je nog niet klaar bent, terwijl je eigenlijk alleen nog maar hoeft te beginnen
Handwerk, aandacht voor details en je eigen ideeën tekenen in plaats van kopiëren, zijn signalen dat je klaar bent voor couturetechnieken
Bij het Tweed Couture Jasje leer je die technieken stap voor stap, in je eigen tempo
Je kunt het eigenlijk allemaal al. Patronen tekenen, pasvorm corrigeren, een jasje van begin tot eind afmaken zonder ergens vast te lopen. En toch. De laatste tijd pak je je naaimachine met iets minder plezier erbij dan voorheen. Het voelt niet meer hetzelfde. Niet omdat je het niet meer leuk vindt, maar omdat er iets ontbreekt. Wat dat is, snap je zelf ook niet helemaal.
Waarom voelt dit zo saai, terwijl je toch al zoveel kan?
Het antwoord is eigenlijk simpel. Je bent uitgegroeid boven je eigen niveau. Je hoofd is al lang klaar voor de volgende stap, terwijl je handen nog altijd hetzelfde aan het doen zijn. Nee, het is geen verveling, het is ‘Ik wil meer’.
En dat gevoel heb ik zelf ook ervaren. Jarenlang zat ik op het puntje van mijn stoel zodra de beelden van de nieuwste Chanel shows binnenkwamen. Zoveel shows, zoveel variaties, en toch komt elk seizoen dat ene jasje voorbij. Lang, kort, met franjes, met parels, het blijft een droomjasje. En ja, ik droomde stilletjes mee. Maar zo’n jasje kopen? Dat was voor mij niet haalbaar. Zelfs tweedehands zijn ze nog belachelijk duur. Dus bleef het bij dromen.
Tot ik hoorde dat een collega had geleerd hoe je zo’n jasje écht maakt. Niet “geïnspireerd op”, maar volgens de originele couture-methode. Ik had toen al aardig wat ervaring in naaien en patroontekenen. Opeens wist ik het. Dit wil ik ook kunnen.
Wat gebeurt er als je merkt dat er nog meer mogelijk is?
De meeste creatieve vrouwen beginnen met de basis. Je leert goed naaien. Daarna volgt bijna vanzelfsprekend patroontekenen. Zo ging het bij mij ook. Maar op een gegeven moment ontstaat er nieuwsgierigheid naar wat er nog meer is. Technieken die je nog niet kent. Verdieping die verder gaat dan wat je al beheerst.
Ik meldde me aan voor de ‘The French Couture Jacket’ Sewing Retreat. Daar leerde ik, naast dat jasje, couturetechnieken die ik ondanks mijn opleiding tot maatwerkcoupeuse nog helemaal niet kende. En op dat moment voelde ik het al ‘Hier wil ik meer mee!’
Wat hield mij dan nog tegen?
Eerlijk is eerlijk, op dat moment was ik nog best onzeker. Wie ben ik om dit aan anderen te leren? Ik was dan wel coupeuse, maar dit was pas mijn eerste jasje met deze technieken. Daardoor deed ik er 4,5 jaar niets mee.
Dat is misschien wel de grootste valkuil op dit punt. ‘Denken dat je nog niet klaar bent, terwijl je eigenlijk alleen nog hoeft te BEGINNEN’. Gewoon beginnen.
Tot ik in de zomer van 2025 weer in Parijs stond. In een stoffenzaak waar je hart een slagje overslaat, kocht ik een boucle stof van Malhia Kent. Eenmaal thuis dook ik er weer helemaal in en maakte opnieuw een Chanel jasje. Dat oude gevoel kwam terug. Maar deze keer voelde het anders. Deze keer dacht ik ‘Dit kan ik!’.
Hoe herken je dat jij ook aan die volgende stap toe bent?
Je maakt niet zomaar kleding “omdat het kan”, maar omdat je wil dat het klopt. Je let op details die je vroeger niet eens zag. Handwerk schrikt je niet af, het trekt je juist aan. Tijdschriften inspireren je nog wel, maar je tekent je eigen ideeën allang zelf uit.
Herken je een paar van deze punten? Dan zit die saaiheid niet in naaien zelf. Die zit in het feit dat je klaar bent voor meer.
En die stof die nog in de kast ligt?
Misschien heb je zelf ook al zo’n stof liggen. Eentje die te mooi is om zomaar te gebruiken. Daarover schreef ik eerder al, in Waarom je mooie stof al drie jaar in de kast ligt.
Toen mijn eigen onzekerheid eenmaal was veranderd in ‘Dit kan ik’, had ik het binnen een half uur. Ik schreef wat dingen uit, rekende wat kosten door, en wist het, nu ga ik het wel doen. Zo ontstond mijn eigen cursus, op mijn eigen manier. Het Tweed Couture Jasje.
Voel jij dat “hier wil ik meer mee”-gevoel ook al een tijdje?
Bekijk de cursus ‘het Tweed Couture Jasje’ en zet die volgende stap.
Veel voorkomende vragen:
Hoe weet ik zeker dat ik klaar ben voor couturetechnieken?
Dat weet je eigenlijk nooit honderd procent van tevoren. Het gaat niet om een vast niveau, maar om dat gevoel van “ik wil meer”. Merk je dat je al let op details, dat handwerk je trekt in plaats van afschrikt? Dan ben je er klaar voor, ook al voelt het spannend.Moet ik al ervaring hebben met patroontekenen voordat ik met couture begin?
Nee, je kunt tijdens de cursus ook werken met een patroon wat ik je aanlever. Je hebt wel al de nodige naaiervaring nodig en naait inmiddels je eigen kledingstukken. Vanuit die basis bouw je de couturetechnieken op. Het is geen cursus voor beginners, maar een verdieping op wat je al kunt.Is het normaal dat ik me onzeker voel, ook al kan ik al veel?
Heel normaal, en je bent er niet de enige. Zelfs ervaren naaisters twijfelen op dit punt. Die onzekerheid gaat niet weg door te wachten. Die verandert pas zodra je begint.Wat is het verschil tussen een gewoon jasje maken en een couture jasje maken?
Bij een gewoon jasje volg je een patroon en werk je het af met de machine. Bij een couture jasje komt daar vakmanschap bij: precisie, handwerk en technieken die je op een gewone naailes niet leert. Het draait om verfijning tot in de kleinste details.Hoe lang duurt het voordat ik zelf een couture jasje kan maken?
Bij de cursus het Tweed Couture Jasje werk je in vijf volle lesdagen, plus huiswerkuren daarbuiten, stap voor stap naar een af jasje toe.
Linda de Boer is oprichter van Modevakschool Any Dress en geeft al meer dan 20 jaar les in naaien en patroontekenen. Linda leert vrouwen hoe zij kleding maken die écht past. Ze ontwikkelde hiervoor haar eigen lesmethodes en begeleidde honderden cursisten.
